முட்களில் மோதி மோதியே தினம் தினம்

     உடைந்து போகின்றன கனவுகள் 

கண்களில் இருந்து உடைந்து விழுகின்றது 

     இறுதியாக இருந்த கண்ணீர் துளியும் 

சேமித்து வைத்த கடுகளவு நம்பிக்கையும் 

     கலைந்து காற்றில் கலந்து விட்டது

 இருந்தும் எனது பயணம் தொடர்கிறது

     பூதம் உமிழ்ந்து விட்ட வெளியில் 

இல்லாத இலக்கை நோக்கி................ !    

 

வெண்பனி மூடிய வீதிகள்

பச்சையமிழந்த மரங்கள் 

தாம் துளிர்விடுவோம் என்ற 

நம்பிக்கையில் இன்னமும் 

கையசைத்து மகிழ்கின்றன 

உதிர்வதும் தழைப்பதும்
மறுக்க முடியாதென்றாலும்
பழங்கதை பேசி மகிழ
கொஞ்ச பழுத்தல்களாவது
மிச்சமிருந்திருக்கலாம்

இறைவனின் படைப்பில் தான்
எத்தனை பாகுபாடு
சஹாராவில் வீசும் வெப்பத்தை
இங்கும் கொஞ்சம் தந்திருக்கலாம்
ஏனோ இந்த கஞ்சத்தனம்


வசந்த காலம் ஆரம்பம் என்று
யாரோ சொல்லியதை நம்பி
குதூகலத்துடன் புறப்பட்டேன்
நெற்றியில் சில்லென விழுந்தது
வானம் தூவிய பனிதுளி...........

                                                                   அகல் 

 உறக்கத்தில் உயிர் பெற்றெழும்

            கனவுகளாய் ஆயிரமாயிரம் நினைவுகள்

நினைவுக்கும் நிஜத்திற்கும் இடையே 

          சலனமற்ற போர் சத்தமின்றி நடக்கிறது 

தூக்கி எறியப்படும் குப்பை போல சிலநாள் 

        பாராட்டி வாழ்த்தி பட்டம் தந்து சிலநாள்

மொத்தத்தில் காற்றில் ஆடும் சருகை போல 

         வாழ்க்கையும் அங்குமிங்கும் அலைந்து போகிறது 

பிறருக்காக கரைந்து கொண்டிருந்த

மெழுகுதிரி மௌனமாக அழுதது- தனக்காக

கருகிய தீக்குச்சியை நினைத்து

நிலா சிந்தும் இரவு
திக்கு தெரியாத காடு
சிந்தனையில் ஊறிய
பல நூறு எண்ணங்கள்
உறக்கம் தொலைத்த
விழிகள் - புன்னகை
வற்றிப்போன  உதடுகள்
புரிந்தும் புரியாத தனிமை
எனக்காக நான் மட்டுமே..

                                                

மரத்து போன மானிடத்திற்குள்

மனிதர்களை தேடுகின்றது-பாவம் 

அவர்கள் மனிதத்தை தொலைத்து 

வாழும் போலி தோல் போர்த்த 

மரப்பிறவிகள் என அறியாது......

பூமி என்னை மட்டும் விட்டு 

சுழல்வது போல ஒரு உணர்வு 

என்னுளே தனிமை மட்டும்

துணை கூட அது  மட்டுமே.........!

வாழ்க்கை

நண்பர்கள் அருகில் 

 இருக்கும் போது

பகிர்ந்து கொள்ள 

எதுவும் இருந்ததில்லை 

இப்போது நண்பர்கள் 

கூட இல்லை -ஆனால்

பகிர்ந்து கொள்ள 

நிறைய விடயங்கள்